Blog: Mysterie in Woudsend

De Canicula in de nieuwe passantenhaven van Woudsend

Het is vrijdagavond. We liggen in de nieuwe passantenhaven van Woudsend. Het eten is op, de koffie ook. We kijken een beetje om ons heen.

Een grijze bestelbus komt aanrijden. Een man stapt uit. Hij loopt naar de zijkant van een groot huis naast de haven.

Het huis met de theekoepel. Iedereen die wel eens langs Woudsend vaart herkent het meteen. De afgelopen paar jaar is de theekoepel mooi gerestaureerd. Naast de theekoepel staat een groot, karakteristiek huis. Een prachtig plekje, waar wij best een beetje jaloers op zijn.

Als je er voor langs vaart valt niet zo op dat de tuin nog steeds een chaos is. Aan de achterkant, de kant van de passantenhaven, wel. Er staan bouwhekken langs de afscheiding. Op het toegangshek zit een groot hangslot.

Een gezette vrouw komt uit de deur van het grote huis. Ze praat met de man van de grijze bestelbus en gaat weer naar binnen. De man loopt naar de garagedeuren aan de achterkant en spijkert een plakkaat aan de deur. Dan stapt hij in de bestelbus en rijdt weg. We kijken elkaar aan…

Wat staat er op dat papier?  

Voordat ik kan gaan kijken, komt de vrouw weer uit het huis. Ze maakt het hangslot open, verplaatst het hek, loopt naar de garagedeur en rukt het papier er af. Dan verdwijnt ze weer naar binnen. Ze doet het toegangshek zorgvuldig achter zich op slot.   

Nu zijn we al de hele week aan het verzinnen wat er op dat plakkaat stond.

  • Hier niet parkeren?
  • Onbewoonbaar verklaard? 

Of gewoon: 

  • Laat uw hond hier niet poepen?

Wie heeft het antwoord op dit mysterie?

Blog: Een kleine boot in een hele grote sluis

Langzaam gaan de sluisdeuren achter ons dicht.  We zitten opgesloten in de Friese sluis.

Vóór de boot zwemt een kikker heen-en-weer, wanhopig op zoek naar de uitgang.

P. en ik kijken elkaar aan. Laat degene die ons binnen heeft gelaten ons er ook weer uit?

Het is 2015. Het is de eerste dag dat we met de Corsiva op stap zijn. Een sloepje van 4 meter 75. We hebben de boot in Munnekezijl van de trailer laten glijden en zijn op avontuur in de Groningse wateren.  We moeten alles – echt alles – nog leren. Eén groot spannend avontuur. 

De koelbox zit vol met lekkere hapjes, rosé en bier. Veel bier.  

Gelukkig worden we niet in de steek gelaten in die Friese sluis. We komen nog veel meer sluizen en bruggen tegen. En hoe klein ons bootje ook is, ze gaan allemaal voor ons open en óók nog eens weer dicht.

Wát een organisatie, met al die camera’s, brugwachters en sluiswachters.  

“Zien we eindelijk wat van ons belastinggeld terug”, zeggen we tegen elkaar. 

Het is 2017. We lopen langs de Blokzijlersluis. In de sluis ligt een kano. Helemaal alleen.

Ik deel de foto op facebook. Een hoop commotie volgt…

1 miljoen kuub water schutten voor zo’n klein bootje is misdadig! Het is waterverspilling! Til die kano op en lóóp over die sluis!

Dan komt iemand bij z’n verstand: “Niet zeuren jongens, dat water wordt niet verspild, maar gewoon verplaatst!” 

En dan zegt weer iemand anders: “Het moet toch niet zo zijn dat grote boten meer recht hebben, er is al genoeg discriminatie op deze wereld”.

Bedankt! Dat is waar ik heen wil. Want:

hoe klein je bootje ook is, bruggen en sluizen gaan in Nederland voor iedereen open.

Ook voor die ene, wanhopige kikker in de Friese sluis. Die zwom, net als wij, de vrijheid tegemoet.

Ik hoop dat-ie geen ooievaar is tegen gekomen….

Blog=Bravo Lima Oscar Golf

Vandaag gaat P. naar Zwolle. 

Niet met de boot. Wel vóór de boot.

Hij gaat naar de Vamex. Voor het marifoon-examen. Pas als je dat hebt gehaald mag je communiceren met sluiswachters enzo. Niet dat het nodig is. De Canicula is te klein voor een verplichte marifoon. Maar het kan wel handig zijn.

Als je moederziel alleen voor een sluis ligt en geen idee hebt of ie wel of niet bediend wordt.

P. bestudeert daarom al wekenlang het lesboek en oefent proefexamens. 

 

Ik blijf dus thuis. Maar ik ga véél liever mee. Want thuis wacht een heel vervelend klusje….

Het houtwerk van de dakgoten moet schoon! Bah!

Vooral als je zo’n mooie, maar bewerkelijke dakgoot hebt als wij… Met heel veel tegenzin beklim ik de ladder. Op-en-neer, op-en-neer. Het houtwerk is zo vies dat ik na elke twee meter schoon poetswater moet halen. Heen-en-weer. Heen-en-weer.

Mijn chagrijn groeit met elke centimeter. Toch dwing ik mezelf door te gaan. Halverwege de goot passeer ik de leipeer.

Drie dagen geleden één witte bloesempracht, nu is ie alweer groen.

Als ik bij de boom ben aangekomen valt mijn oog op de uitgebloeide bloemetjes. 

Hele kleine peertjes! Mijn humeur wordt op slag beter. Op dat moment rinkelt m’n mobiel in mijn broekzak. In m’n haast ‘m op te nemen kukel ik bijna van de trap.

P. is geslaagd! Hoera!

Victor Romeo Oscar Lima India Juliett Kilo Papa Alfa Sierra Echo November  

In gewone mensentaal: vrolijk Pasen!

Blog: Edit-les en soep

Facebook heeft de gewoonte een jaar na dato jouw herinneringen te vermelden. Ze komen ongevraagd voorbij in je tijdlijn. Deze week had ik een herinnering die best belangrijk bleek. Want precies een jaar geleden begon ik met de vaarfilmpjes. Het eerste filmpje gewoon met de mobiele telefoon. In Sloten. Als ik ‘m terugkijk kan ik kiezen uit twee dingen:

  1. Ik ga me schamen
  2. Wat heb ik afgelopen jaar veel geleerd.

Ik kies voor het laatste. En ik ga door. Want ik wil nog veel beter worden. En vandaag is een bijzondere dag. Want ik krijg edit-les.

Van John. Ik kwam hem en zijn vrouw tegen op een feestje. John heeft veel verstand van het bewerken van videomateriaal.

Dus. Edit-les. Van een vakman.

Het gaat over inzoomen, snijshots, springers, logo’s en ondertitels. Lenzen, filters en camera’s. Maar ook: hoe maak ik een succes van de website. Na een uurtje of anderhalf geven mijn hersenen het signaal “system overload”. Tijd om weg te gaan. Op de terugweg heb ik een heleboel om over na te denken.

Een ernstige blik. M’n hersenen maken overuren…

Gelukkig ben ik naast werknemer, website-eigenaar, schrijver, filmer en editor ook nog gewoon de vrouw in huis. En wat doet de vrouw in huis als ze na wil denken?

Die maakt soep

En dus maakte ik soep. Een hele pan vol. Geen creatieve soep. Gewoon groentesoep.

Jullie merken vanzelf wat en of de soep wat op gang heeft gebracht….

Blog: wie zijn wij?

Even voorstellen: Schipper P. en cameravrouw Marieke. Onze boot de Canicula is een cabin cruiser St. Tropez 9.20 uit 2003. Ze kreeg haar naam van de vorige eigenaar. Canicula is een ster en betekent Kleine Hond, of in de Nederlandse vertaling, Sirius. Wij vinden het een mooie naam en hebben na rijp beraad besloten de naambordjes gewoon te laten hangen. De Canicula kwam in ons bezit na een hele reeks toevalligheden. Dat verhaal hou je nog tegoed.

Op deze website kun je vanaf de zomer de leukste routes vinden die wij hebben gevaren, compleet met een verslag van de bezienswaardigheden onderweg.

Ook hou ik een overzicht bij van de kwaliteiten van de jachthavens onderweg. Daar staat niet in of er walstroom is en of er al dan niet een wasmachine staat, want die informatie staat wel in de app van de ANWB of in de gidsen. Op deze website kun je lezen of er een beetje schaduw is, of de wifi het doet, of het ver lopen is naar de winkels en of je met je blote voeten in het gras naast de boot kunt zitten. En of de havenmeester een beetje geschikt is. Wordt vervolgd….

Blokzijl