Blog: Mysterie in Woudsend

De Canicula in de nieuwe passantenhaven van Woudsend

Het is vrijdagavond. We liggen in de nieuwe passantenhaven van Woudsend. Het eten is op, de koffie ook. We kijken een beetje om ons heen.

Een grijze bestelbus komt aanrijden. Een man stapt uit. Hij loopt naar de zijkant van een groot huis naast de haven.

Het huis met de theekoepel. Iedereen die wel eens langs Woudsend vaart herkent het meteen. De afgelopen paar jaar is de theekoepel mooi gerestaureerd. Naast de theekoepel staat een groot, karakteristiek huis. Een prachtig plekje, waar wij best een beetje jaloers op zijn.

Als je er voor langs vaart valt niet zo op dat de tuin nog steeds een chaos is. Aan de achterkant, de kant van de passantenhaven, wel. Er staan bouwhekken langs de afscheiding. Op het toegangshek zit een groot hangslot.

Een gezette vrouw komt uit de deur van het grote huis. Ze praat met de man van de grijze bestelbus en gaat weer naar binnen. De man loopt naar de garagedeuren aan de achterkant en spijkert een plakkaat aan de deur. Dan stapt hij in de bestelbus en rijdt weg. We kijken elkaar aan…

Wat staat er op dat papier?  

Voordat ik kan gaan kijken, komt de vrouw weer uit het huis. Ze maakt het hangslot open, verplaatst het hek, loopt naar de garagedeur en rukt het papier er af. Dan verdwijnt ze weer naar binnen. Ze doet het toegangshek zorgvuldig achter zich op slot.   

Nu zijn we al de hele week aan het verzinnen wat er op dat plakkaat stond.

  • Hier niet parkeren?
  • Onbewoonbaar verklaard? 

Of gewoon: 

  • Laat uw hond hier niet poepen?

Wie heeft het antwoord op dit mysterie?

Blog: Een kleine boot in een hele grote sluis

Langzaam gaan de sluisdeuren achter ons dicht.  We zitten opgesloten in de Friese sluis.

Vóór de boot zwemt een kikker heen-en-weer, wanhopig op zoek naar de uitgang.

P. en ik kijken elkaar aan. Laat degene die ons binnen heeft gelaten ons er ook weer uit?

Het is 2015. Het is de eerste dag dat we met de Corsiva op stap zijn. Een sloepje van 4 meter 75. We hebben de boot in Munnekezijl van de trailer laten glijden en zijn op avontuur in de Groningse wateren.  We moeten alles – echt alles – nog leren. Eén groot spannend avontuur. 

De koelbox zit vol met lekkere hapjes, rosé en bier. Veel bier.  

Gelukkig worden we niet in de steek gelaten in die Friese sluis. We komen nog veel meer sluizen en bruggen tegen. En hoe klein ons bootje ook is, ze gaan allemaal voor ons open en óók nog eens weer dicht.

Wát een organisatie, met al die camera’s, brugwachters en sluiswachters.  

“Zien we eindelijk wat van ons belastinggeld terug”, zeggen we tegen elkaar. 

Het is 2017. We lopen langs de Blokzijlersluis. In de sluis ligt een kano. Helemaal alleen.

Ik deel de foto op facebook. Een hoop commotie volgt…

1 miljoen kuub water schutten voor zo’n klein bootje is misdadig! Het is waterverspilling! Til die kano op en lóóp over die sluis!

Dan komt iemand bij z’n verstand: “Niet zeuren jongens, dat water wordt niet verspild, maar gewoon verplaatst!” 

En dan zegt weer iemand anders: “Het moet toch niet zo zijn dat grote boten meer recht hebben, er is al genoeg discriminatie op deze wereld”.

Bedankt! Dat is waar ik heen wil. Want:

hoe klein je bootje ook is, bruggen en sluizen gaan in Nederland voor iedereen open.

Ook voor die ene, wanhopige kikker in de Friese sluis. Die zwom, net als wij, de vrijheid tegemoet.

Ik hoop dat-ie geen ooievaar is tegen gekomen….

Blog: Klopjacht op een kapitein

Ik heb me voorgenomen dat dit geen zeurblog wordt!

Ik ga het dan ook niet hebben over douches in jachthavens. Douches waarvan je zeker weet dat de eigenaar van de jachthaven er nog nóóóit onder heeft gestaan. Want anders zou hij er geen euro voor durven vragen. Maar in plaats daarvan geld toe betalen aan z’n gasten.

Gelukkig zijn er ook uitzonderingen! Lees snel verder!

Binnenkort word ik 51 jaar. En al klinkt dat oud (is dat zo?), het is eigenlijk te jong voor Bob Evers.

Bobwie?

In het holst van een stormachtige nacht zitten Arie, Bob en Jan op een motortjalkschip, piekerend over een goudschat…

Bob Evers uit Amerika en zijn Nederlandse vrienden Arie Roos en Jan Prins, de hoofdpersonen in de spannende-boeken-serie van Willy van der Heide. De serie verscheen halverwege de vorige eeuw. Ook in mijn jeugd al belegen dus. Toch las ik de boeken helemaal stuk. Zo spannend!

De schat is ingepikt door een bende onder aanvoering van een man die zich ‘de kapitein’ noemt… 

Terug naar de douche.

Jachthaven Lunegat in Dokkumer Nieuwe Zijlen heeft een super sanitairgebouw, waar je met plezier een euro (ja zelfs wel twee) uitgeeft voor de douche. In dat heerlijk verwarmde gebouw staat ook een boekenkast. Je zet er een boek in en haalt er een boek uit. Geweldig systeem. En ja, je raadt het al, ik pakte:

Er volgt een klopjacht op de kapitein om de schat terug te veroveren. Dat lukt! ‘Wa… wat is dat?’ ‘Goud’, zegt Bob ongeduldig. ‘Wat dacht jij dat het was, jou zeekoe? Plutonium? Drop?’

Ik lees een stukje voor aan P. Die kijkt verstrooid op van z’n Volkskrant-puzzel en zegt ‘Ik ben toch de kapitein? Hij heeft duidelijk niet mee gekregen waar het over gaat. Ik schiet in de lach.

Pas maar op dat Arie, Bob en Jan niet achter jou aan gaan zitten, hier in de haven van Zoutkamp! Al had ik dat wel eens willen zien! 

Blog: Bruggen en geschrokken koeien

Blog: Bruggen en geschrokken koeien

We hebben vakantie en natuurlijk gaan we met de Canicula op stap. De weersvoorspelling is niet best, maar we nemen lange onderbroeken, dikke truien en handschoenen mee. Bovendien hebben we een kacheltje aan boord.

We laten ons door niets en niemand tegen houden!

Vandaag varen we van Bolsward naar Franeker. Het waait stevig. Vlak na Bolsward doemt een bruggetje op. We moeten het met een druk op de knop bedienen. Het is een smal vaartje, de wind blaast ons alle kanten op, maar P. stuurt vakkundig op de paal met de knop af en vervolgens de brug door.

Een zelfbedieningsbrug bij een boerderij even buiten Bolsward

De brug blijkt een voorbode van een tocht langs piepkleine smalle bruggetjes over even smalle vaartjes. Door Schettens, Arum, Achlum, Hitsum. Plaatsen waarvan we nooit hadden gehoord, maar die we nu nooit meer zullen vergeten. 

In Schettens gaat het bijna mis.

De smalle brug ligt in een bocht en de wind blaast ons er hard door heen. Gelukkig wordt alleen een fender gekraakt en verdwijnt mijn hartverzakking even snel als ie gekomen is.

Dit lieflijke bruggetje veroorzaakt bij mij een hartverzakking…
Zo te zien heeft niet elke boot een even goede schipper als de Canicula…

Er volgen in deze Arumer Feart nog vele bruggetjes. P. stuurt er vakbekwaam doorheen. Mijn hart blijft rustig door kloppen. 

Een prachtige brug in Witmarsum.

Ter hoogte van Hitsum wacht ons een verrassing. Nee, geen brug…

We veroorzaken ongewild een hoop opschudding.

De koeien in een naast het water gelegen weiland doen alsof ze nog nooit een boot hebben gezien – misschien is dat ook wel zo – en ze rennen enthousiast met ons mee. Het is een geweldig gezicht. 

Nieuwsgierige koeien in Hitsum.

Ik denk aan de maatschappelijke discussie over koeien in de wei. Een hele hoop veehouders houden de dieren graag op stal, waar ze een exact toegemeten hoeveelheid voer krijgen. Ze kunnen dan bovendien niet besmet raken met ziektes van het land. Dat snap ik. Maar de blije nieuwsgierigheid van de koeien in dat weiland bij Hitsum sterkt me in mijn mening: schepen horen in het water en koeien in de wei. 

En met het weer valt het tot dusverre best mee!

Blog=Bravo Lima Oscar Golf

Vandaag gaat P. naar Zwolle. 

Niet met de boot. Wel vóór de boot.

Hij gaat naar de Vamex. Voor het marifoon-examen. Pas als je dat hebt gehaald mag je communiceren met sluiswachters enzo. Niet dat het nodig is. De Canicula is te klein voor een verplichte marifoon. Maar het kan wel handig zijn.

Als je moederziel alleen voor een sluis ligt en geen idee hebt of ie wel of niet bediend wordt.

P. bestudeert daarom al wekenlang het lesboek en oefent proefexamens. 

 

Ik blijf dus thuis. Maar ik ga véél liever mee. Want thuis wacht een heel vervelend klusje….

Het houtwerk van de dakgoten moet schoon! Bah!

Vooral als je zo’n mooie, maar bewerkelijke dakgoot hebt als wij… Met heel veel tegenzin beklim ik de ladder. Op-en-neer, op-en-neer. Het houtwerk is zo vies dat ik na elke twee meter schoon poetswater moet halen. Heen-en-weer. Heen-en-weer.

Mijn chagrijn groeit met elke centimeter. Toch dwing ik mezelf door te gaan. Halverwege de goot passeer ik de leipeer.

Drie dagen geleden één witte bloesempracht, nu is ie alweer groen.

Als ik bij de boom ben aangekomen valt mijn oog op de uitgebloeide bloemetjes. 

Hele kleine peertjes! Mijn humeur wordt op slag beter. Op dat moment rinkelt m’n mobiel in mijn broekzak. In m’n haast ‘m op te nemen kukel ik bijna van de trap.

P. is geslaagd! Hoera!

Victor Romeo Oscar Lima India Juliett Kilo Papa Alfa Sierra Echo November  

In gewone mensentaal: vrolijk Pasen!

Blog: Edit-les en soep

Facebook heeft de gewoonte een jaar na dato jouw herinneringen te vermelden. Ze komen ongevraagd voorbij in je tijdlijn. Deze week had ik een herinnering die best belangrijk bleek. Want precies een jaar geleden begon ik met de vaarfilmpjes. Het eerste filmpje gewoon met de mobiele telefoon. In Sloten. Als ik ‘m terugkijk kan ik kiezen uit twee dingen:

  1. Ik ga me schamen
  2. Wat heb ik afgelopen jaar veel geleerd.

Ik kies voor het laatste. En ik ga door. Want ik wil nog veel beter worden. En vandaag is een bijzondere dag. Want ik krijg edit-les.

Van John. Ik kwam hem en zijn vrouw tegen op een feestje. John heeft veel verstand van het bewerken van videomateriaal.

Dus. Edit-les. Van een vakman.

Het gaat over inzoomen, snijshots, springers, logo’s en ondertitels. Lenzen, filters en camera’s. Maar ook: hoe maak ik een succes van de website. Na een uurtje of anderhalf geven mijn hersenen het signaal “system overload”. Tijd om weg te gaan. Op de terugweg heb ik een heleboel om over na te denken.

Een ernstige blik. M’n hersenen maken overuren…

Gelukkig ben ik naast werknemer, website-eigenaar, schrijver, filmer en editor ook nog gewoon de vrouw in huis. En wat doet de vrouw in huis als ze na wil denken?

Die maakt soep

En dus maakte ik soep. Een hele pan vol. Geen creatieve soep. Gewoon groentesoep.

Jullie merken vanzelf wat en of de soep wat op gang heeft gebracht….

Blog: Als het niet meer vriest dan wordt het wakker…

…het watervirus

Sinds eind 2015 ben ik ‘bij’ Facebook. In die tijd heb ik een paar facebookgroepen verzameld zoals de groep Tuinliefhebbers, Oud-Assen, Blik op het Verleden en de groep Boten en zo. Leuk, inspirerend, lekker kabbelend met af en toe een berichtje.

Totdat ik een paar weken geleden een filmpje postte over varen op de IJssel in die laatste club. Het filmpje viel kennelijk zo goed in de smaak dat een mede-bootjesliefhebber in die groep me wees op het bestaan van een besloten facebookgroep over varen. Ik meldde me aan en kwam in een wondere wereld van honderden facebookvrienden terecht. Vrienden die allemaal besmet zijn met hetzelfde virus als wij: het watervirus.

Het watervirus? Ja niet zo’n ding waar je ziek van wordt, maar een ding waar je blij van wordt. Blij dat het eind maart is en de waterwereld weer los gaat-virus.

Zoals echtgenoot P. zegt: als het niet meer vriest dan wordt het virus wakker.

Een paar voorbeelden van posts van mijn facebookvrienden:

Goed weer helaas wat harde wind.
Lekker in de verf. Bijna klaar voor het seizoen 😎
#moibotje lekker op zn Brabants gezegd 😎

Wat een leuke groep! Nog even en ons juweeltje gaat ook weer het water in! 

We kunnen niet wachten, laat het mooie weer maar komen.

Heerlijk om weer aan mn bootje te werken alle schade weer bijgewerkt en dan kan die t water weer in.

Toch wel erg k.t dat me boot nog in de winterstalling ligt en dan ook nog eens helemaal achteraan……..denk nog 3 weken wachten😠

Wij klinken het seizoen in.
Zo lekker. Zo zin in. Zo eraan toe.

En hup, daar gaan ze!

En dit zijn er nog maar een paar. M’n tijdlijn wordt helemaal volgespamd met tientallen van dit soort berichtjes. De conclusie: je wordt er blij van, van dat watervirus. Het lijkt op verliefd zijn, vlinders in je buik hebben. Dat mag ook wel weer. De Canicula heeft zo lang stilgelegen dat we er bijna legionella van hebben gekregen.

“Heerlijk om weer aan m’n bootje te werken, alle schade weer bijgewerkt en dan kan die ’t water weer in.”

Blog: wachten op het nieuwe vaarseizoen

We kunnen niet wachten tot de winter voorbij is. Alles is gewassen, de bootkussens zijn opgefrist en de gasflessen staan klaar, maar de Canicula staat dicht opeen gepakt tussen andere schepen in de loods. Gelukkig houdt het invullen van deze website me lekker bezig tot de opening van het vaarseizoen.

Lees verder Blog: wachten op het nieuwe vaarseizoen