Blog: Bruggen en geschrokken koeien

Blog: Bruggen en geschrokken koeien

We hebben vakantie en natuurlijk gaan we met de Canicula op stap. De weersvoorspelling is niet best, maar we nemen lange onderbroeken, dikke truien en handschoenen mee. Bovendien hebben we een kacheltje aan boord.

We laten ons door niets en niemand tegen houden!

Vandaag varen we van Bolsward naar Franeker. Het waait stevig. Vlak na Bolsward doemt een bruggetje op. We moeten het met een druk op de knop bedienen. Het is een smal vaartje, de wind blaast ons alle kanten op, maar P. stuurt vakkundig op de paal met de knop af en vervolgens de brug door.

Een zelfbedieningsbrug bij een boerderij even buiten Bolsward

De brug blijkt een voorbode van een tocht langs piepkleine smalle bruggetjes over even smalle vaartjes. Door Schettens, Arum, Achlum, Hitsum. Plaatsen waarvan we nooit hadden gehoord, maar die we nu nooit meer zullen vergeten. 

In Schettens gaat het bijna mis.

De smalle brug ligt in een bocht en de wind blaast ons er hard door heen. Gelukkig wordt alleen een fender gekraakt en verdwijnt mijn hartverzakking even snel als ie gekomen is.

Dit lieflijke bruggetje veroorzaakt bij mij een hartverzakking…
Zo te zien heeft niet elke boot een even goede schipper als de Canicula…

Er volgen in deze Arumer Feart nog vele bruggetjes. P. stuurt er vakbekwaam doorheen. Mijn hart blijft rustig door kloppen. 

Een prachtige brug in Witmarsum.

Ter hoogte van Hitsum wacht ons een verrassing. Nee, geen brug…

We veroorzaken ongewild een hoop opschudding.

De koeien in een naast het water gelegen weiland doen alsof ze nog nooit een boot hebben gezien – misschien is dat ook wel zo – en ze rennen enthousiast met ons mee. Het is een geweldig gezicht. 

Nieuwsgierige koeien in Hitsum.

Ik denk aan de maatschappelijke discussie over koeien in de wei. Een hele hoop veehouders houden de dieren graag op stal, waar ze een exact toegemeten hoeveelheid voer krijgen. Ze kunnen dan bovendien niet besmet raken met ziektes van het land. Dat snap ik. Maar de blije nieuwsgierigheid van de koeien in dat weiland bij Hitsum sterkt me in mijn mening: schepen horen in het water en koeien in de wei. 

En met het weer valt het tot dusverre best mee!

Blog=Bravo Lima Oscar Golf

Vandaag gaat P. naar Zwolle. 

Niet met de boot. Wel vóór de boot.

Hij gaat naar de Vamex. Voor het marifoon-examen. Pas als je dat hebt gehaald mag je communiceren met sluiswachters enzo. Niet dat het nodig is. De Canicula is te klein voor een verplichte marifoon. Maar het kan wel handig zijn.

Als je moederziel alleen voor een sluis ligt en geen idee hebt of ie wel of niet bediend wordt.

P. bestudeert daarom al wekenlang het lesboek en oefent proefexamens. 

 

Ik blijf dus thuis. Maar ik ga véél liever mee. Want thuis wacht een heel vervelend klusje….

Het houtwerk van de dakgoten moet schoon! Bah!

Vooral als je zo’n mooie, maar bewerkelijke dakgoot hebt als wij… Met heel veel tegenzin beklim ik de ladder. Op-en-neer, op-en-neer. Het houtwerk is zo vies dat ik na elke twee meter schoon poetswater moet halen. Heen-en-weer. Heen-en-weer.

Mijn chagrijn groeit met elke centimeter. Toch dwing ik mezelf door te gaan. Halverwege de goot passeer ik de leipeer.

Drie dagen geleden één witte bloesempracht, nu is ie alweer groen.

Als ik bij de boom ben aangekomen valt mijn oog op de uitgebloeide bloemetjes. 

Hele kleine peertjes! Mijn humeur wordt op slag beter. Op dat moment rinkelt m’n mobiel in mijn broekzak. In m’n haast ‘m op te nemen kukel ik bijna van de trap.

P. is geslaagd! Hoera!

Victor Romeo Oscar Lima India Juliett Kilo Papa Alfa Sierra Echo November  

In gewone mensentaal: vrolijk Pasen!

Blog: Edit-les en soep

Facebook heeft de gewoonte een jaar na dato jouw herinneringen te vermelden. Ze komen ongevraagd voorbij in je tijdlijn. Deze week had ik een herinnering die best belangrijk bleek. Want precies een jaar geleden begon ik met de vaarfilmpjes. Het eerste filmpje gewoon met de mobiele telefoon. In Sloten. Als ik ‘m terugkijk kan ik kiezen uit twee dingen:

  1. Ik ga me schamen
  2. Wat heb ik afgelopen jaar veel geleerd.

Ik kies voor het laatste. En ik ga door. Want ik wil nog veel beter worden. En vandaag is een bijzondere dag. Want ik krijg edit-les.

Van John. Ik kwam hem en zijn vrouw tegen op een feestje. John heeft veel verstand van het bewerken van videomateriaal.

Dus. Edit-les. Van een vakman.

Het gaat over inzoomen, snijshots, springers, logo’s en ondertitels. Lenzen, filters en camera’s. Maar ook: hoe maak ik een succes van de website. Na een uurtje of anderhalf geven mijn hersenen het signaal “system overload”. Tijd om weg te gaan. Op de terugweg heb ik een heleboel om over na te denken.

Een ernstige blik. M’n hersenen maken overuren…

Gelukkig ben ik naast werknemer, website-eigenaar, schrijver, filmer en editor ook nog gewoon de vrouw in huis. En wat doet de vrouw in huis als ze na wil denken?

Die maakt soep

En dus maakte ik soep. Een hele pan vol. Geen creatieve soep. Gewoon groentesoep.

Jullie merken vanzelf wat en of de soep wat op gang heeft gebracht….